Zaterdag 2 oktober stond er een op voorhand interessant affiche in cultureel centrum Iduna in Drachten. De bands Nice Beaver en PBII staan garant voor gedegen progressieve rock vanuit verschillende, en soms onverwachte, muzikale invalshoeken. Het publiek kon de weg naar Drachten blijkbaar niet vinden. Inclusief vrienden en bekenden telde het publiek niet meer dan 30 personen. Symptomatisch voor progressieve rock of een uitzondering op de regel? Ik hoop het laatste. Nice Beaver mocht de avond beginnen.

De band Nice Beaver komt uit Papendrecht en is al geruime actief in de progressieve rock. Het heeft een aantal albums in eigen beheer uitgebracht en heeft een behoorlijk oeuvre opgebouwd. Toetsenist Erik Overweg fungeerde als zanger waarbij het mij opviel dat hij soms moeite had om boven de muziek uit te komen. De band heeft blijkbaar duidelijk een voorliefde voor het Canadese trio Rush. Het gitaarspel van de gitarist van Nice Beaver, Hans Gerritse, had duidelijk overeenkomsten met Alex Lifeson. Een tweede invloed die duidelijk naar voren kwam was Camel en in het bijzonder het gitaarspel van Andrew Latimer. De nummers kenmerkten zich door vele tempowisselingen. Rustige passages werden afgewisseld door Porcupine Tree-achtige arrangementen. De muziek was een mengeling van traditionele symfo met neo-progressieve rock, waarin de gitaar een meer dominante rol heeft. De setlist was afwisselend en het publiek genoot zichtbaar. Hoogtepunten waren voor mij het epische Nights in armour en Oregon. De band speelde ruim 75 minuten en kwam goed voor de dag. Muzikaal was het dik in orde.

PBII is de navolger van de Plackband en is afkomstig uit Den Haag. De muzikanten zijn al drie decennia actief in de muziek. De band bracht begin dit jaar het album Plastic soup uit die in progressieve rockkringen luid werd bejubeld. Deze band heeft live een vol geluid: eenmix van old school Genesis en new school Porcupine Tree. Duidelijk is te zien dat je te maken hebt met goede muzikanten met veel ervaring. Een strakke ritmesectie ondersteunde het geheel. Beeldbepalend voor het geluid zijn de toetsenist Michel van Wassem en gitarist Ronald Brautigam. Praktisch het hele album Plastic soup werd live gespeeld. Voor intermezzo’s zorgde bassist Harry den Hartog met een solonummer waarop een bas als akoestische gitaar wordt bespeeld en enige ballades waarin zangeres Mariska van der Krul haar niet geringe kunsten vertoonde. De zangeres maakte zaterdag haar debuut in PBII. Het haalde de vaart uit het concert en was voor mij als liefhebber niet echt interessant. Het geluid was deze avond uitstekend verzorgd door de aanwezige crew. De band speelde ruim anderhalf uur. Muzikaal was het dik in orde hoewel enige songs erg op elkaar leken.

Al met al een geslaagde avond van twee degelijke bands waar zowel bands als publiek van de muziek genoten ondanks een slechte opkomst van het publiek. Aan de muziek lag het vanavond in ieder geval niet.

 

Nice Beaver

 

Erik Overweg:toetsen en zang

Hans Gerritse:gitaar

Peter Stel:bas

Johan van den Berg:drums

 

PBII

 

Michel van Wassem:toetsen en zang

Ronald Brautigam:gitaar

Harrie den Hartog:bas

Tom van der Meulen:drums